53.NUK DO TË MUND TA SHOH KURRË…

Safo

Më mirë të isha kallur nën dhe,
Sesa t’i shihja lotët ndër sy
E ta dëgjoja, kur qahej:
“Ç’farë tmerri! Ç’farë dhimbjeje!
Safo, po shtrëngohem të të braktis,
Kundër vullnetit e shpirtit!”

Dhe unë i thashë, për ta qetësuar:
“Shko, qofsh e lumtur, lamtumirë,
Më kujto, dhe mos harro sa të kam dashur!

Nëse e ke harruar do të të kujtoj,
Sa e sa të dashura që s’të vijnë në mendje,
Gjera që na e bënin jetën të gëzuar:

Kurorat që thurrja
Prej qindra lulesh
E t’i varja në qafën e brishtë.

Kurorat e hijshme të thurura
Manushaqesh e gonxhe trëndafilash,
Që t’i vendosja mbi flokë.

Varëset e sajuara me kujdes
Prej qindra lulesh,
Që t’i varja në qafën e njomë.

Vajin erëkëndshëm prej mire,
Kaq i rrallë dhe i denjë për një mbretëreshë,
Me të cilin të lyeja lëkurën e freskët.

Ndërsa në shtretët e butë,
Të shtruara nga duar të qeta vajzash,
Asnjë joniane nuk ishe kaq e nderuar.

Nuk kish asnjë kodër,
Nuk kish asnjë rrethinë të bukur,
Nuk kish asnjë rëke që të na ndante.

Dhe s’kish mbetur asnjë pyll në pranverë,
Ndër degët e të cilit dehej e çmendej bilbili,
Pa u shkelur nga këmbët tona!”